Dolunay'ın Kalemi

           Ruh  Ruh bedenden ölünce değil Hayaller bitince gider Susuzluğun renkleri Kederin siyahına bulaşınca gider Sevip gidenin değil Kalanın ruhu gider Çünkü gidenin gidecek yeri Olmasaydı eğer Gitmezdi Kalan bekledikçe eskiyi Gökkuşağının her bir rengi Yavaş yavaş söner Geriye ruhsuz bir beden Renksiz bir hayal kalır Kimsesiz bir kalp Kendini sevmeyen bir kadın Gittiği yerde mutlu olamayan bir adam Her gidiş mutluluk degil Her kalış huzur değil Bir aşka hapsolmuş ruhların Kurtulmak için Kırdığı parmaklıklar Tek tek ruha batarlar Kanaya kanaya Acıya acıya Yinede vazgeçmezler Gurur bu ya Ayaklar altına dökemezler Bilmezlerki Aşkta gurur olmaz Aşkta ben olmaz Ruh olur Biz olur Acıya bile gülmek olur

                                                 ACININ MUTLULUĞU Kaç şiir gecti aradan bilmiyorum ama ben seni özledim. İlk oyuncağımla oynadığım mutluluk gibiydi seninle acılarım. Belkide acılardı beni sana bağlayan. Olmadı ilk oyuncak oynamasını bilmedigin için kırılır ya hep. İşte ben oynamasını bilmediğim için sende beni kırdın. Ve hep senden büyük birinden abladan, abiden, babadan ,anneden istersin ya tamir etmesini, edemediler kalbimi tamir. Olmadı her bir araya getirdiklerinde parçaları bir yapboz gibi uyandığımda yine parçalandı. Aslıda senin suçun yoktu ama kızacak biri lazımdı bana. İnsan en cok sevdiğine kızarmış ya benim ki de ondan. Ama hiç uyanmamayı diledim uzunca bir süre. Hayata baglı yaşayıp ama ipim hic kopmasın istedim. Hayat salıncağında sallanmak ama hiç kopmasın istedim ip. Olmadı koptu... Bakma simdi özlem duyduğuma geçmiş...

Güzel gündü dün Bahar gibiydi gülüsün Mutlulugun çizilebilseydi resmi Boyanırdı seninle her gün Simdi simsiyah gökyüzü Gittin kalmadı bende günyüzü Ağlar durur gözlerim Senin yolunu beklerim Nasıl oldu Ne oldu Bu hale geldik Aşkımız dillere destan derdik. Demek ayrılıkmış destan olan Aşkmış  bizi biz yapan Kavuşmak yokmuş kaderde Ayrılığı da sevdim sayende. Bir gülüşe çizilmişti resimler Kalmadı  o günden eser Başladı seninle mavi gün Gittin geriye kaldı simsiyah bir hüzün 

Günler geçsin ya da haftalar, aylar   Yalnızca bitsin şu kara günler Doğan güneş aydınlığı versin yüreğime Batan ay alsın tüm karanlığı hapsetsin boşluğuna Bir çiçek açsın mis kokulu Birde yağmur yağsın can suyu Gökyüzüne çizilmiş bir gökkuşağı Hayallerin tozpembe kaydırağı Sonunda bir küp mutluluk İçimde ulaşamayacağım  huzursuzluk Ah gece ,ah gökyüzü Mavinde ayrı bir hasret Siyahında ayrı bir keder Ah şu geçip giden günler Hoscakalın yüreğinde daima umut besleyenler.