Sevmek
Bir yerde okudum; ' hiç sevilmedim ve hiç sevilmeyeceğim şu dünyada' diyordu. Ne kadar acı ve ne kadar karamsar bir düşünce. Biz insanlar karşılıksız sevgi ne bilmiyoruz , nasıl sevilmesi gerektiğini bilmiyoruz, sevgimizi göstermeyi hiç bilmiyoruz. Sevgisizlik ne acı. Sevgisizlikten öleceğimiz günler yakın. Bir insanın ekmeğe olduğu gibi sevgiye de muhtaç kalacağı günler yakın ne yazık ki. Anneden, babadan, kardeşten ne de başka birinden sevgi göremez olduk. Yazık ki sevgisizlik, açlıktan daha çok can yakıyor. Bedenen dayanabilinecek acılara, ruhen dayanilanamaz. Ruhun çöküşü, insanın çöküşünün ilk adımı. Ve bu ilk adın atıldığı an bir uçurum. Bir tek adım dahi yok sırada. Bir tek şans daha yok. Susuz kalmış balık misali tek bir nefeste biten bir hayat. Kafese kapatılmış bir aslan gibi uçsuz bucaksız yaşamın sonu. Gökyüzünü görebilen ama nefes alamayan bir insan. Yaşam tek bir cümleyle kurtulunabilecekken biz o cümleyi kurmamak için o kadar çok kaçı...