Sevmek

 

 

Bir yerde okudum; ' hiç sevilmedim ve hiç sevilmeyeceğim şu dünyada' diyordu.

Ne kadar acı ve ne kadar karamsar bir düşünce. Biz insanlar karşılıksız sevgi ne bilmiyoruz , nasıl sevilmesi gerektiğini bilmiyoruz, sevgimizi göstermeyi hiç bilmiyoruz. Sevgisizlik ne acı. Sevgisizlikten öleceğimiz günler yakın. Bir insanın ekmeğe olduğu gibi sevgiye de muhtaç kalacağı günler yakın ne yazık ki.
Anneden, babadan, kardeşten ne de başka birinden sevgi göremez olduk.  Yazık ki sevgisizlik, açlıktan daha çok can yakıyor. Bedenen dayanabilinecek acılara, ruhen dayanilanamaz.
Ruhun çöküşü,  insanın çöküşünün ilk adımı. Ve bu ilk adın atıldığı an bir uçurum. Bir tek adım dahi yok sırada. Bir tek şans daha yok.
Susuz kalmış balık misali tek bir nefeste biten bir hayat.
Kafese kapatılmış bir aslan gibi uçsuz bucaksız yaşamın  sonu.
Gökyüzünü görebilen ama nefes alamayan bir insan.
Yaşam tek bir cümleyle kurtulunabilecekken biz o cümleyi kurmamak için o kadar çok kaçıyoruz ki, hem kendi hayatımızı hem de başkalarının hayatını bitiriyoruz.
Bir anne, baba  çocuğuna sevgisini göstermezse, dile getirmezse o çocuk da göstermez ilerde sevgisini.
Ya da göstermek için cabaladiginda beceremez , çünkü bilmiyordur nasıl olduğunu. Hata üstüne hata yapar, inandırır kendini asla sevilmeyecegine ve sevgi göstermeyi hep vermek olarak algılar. Verdikçe sevileceğini düşünür ama asla öyle olmaz. Verdikçe çoğalacağını düşünür ama eksilmekten başka bir şey göremez.

Sevelim, sevelim ki sevilelim. Bir ağacı, bir kuşu, bir çocuğu, kediyi, köpeği, ama en önemlisi insanları sevin.

Sevmek, şu dünyada ki en basit şey. Bu basitliği zorlaştıran bizleriz. Her şey  her zaman zor olmak zorunda değil.

Sevmek çok kolay, sadece sevin.