Yorgun

Yorgunum ... 

Öyle yorgunum ki bu hayata karsi yüreğimdeki yalnızlık, beybimdeki kalabalık kadar çok.  

Yüreğim aklımdan daha yorgun. Kalbim sanki tüm kanı çekilmis gibi büzüşmüş kalmış gibi. Sanki artık pompalamayı bırakmışta damarlarımdaki hayat sönmüştü.

Bir ölüm sessizliği var , bir yalnızlıgın şarkısı üzerimde.

Ufacık bir umut olsa yüreğim şenlenecek gibi, cocuklar gibi oyunlar oynayacak.

Hapis yatan bir insanın güneşe hasret kaldığı gibi hasretim huzura, gerçek insanlara.

Bir adım atsam o parmaklıklardan özgür bir kuş gibi kanat çırpacağım hayata. Belki Kızkulesi'ne giderim, belki Galata'ya , boğazın ortasında koklarım havayı yüreğim canlanır belki. 

Ama sonrası dönmeyecekmiyim yine o parmakliklar ardına?

Yine acı içinde kıvranacağım yatağın bir köşesinde. Yine acıyacak kalbim, aklım. Yine susmayacak dusuncelerimdeki o kalabalık.

Her zaman ki gibi yorgunum...

Belki bir gün yorgunluğu dinlendiren bir yürek çıkar karşıma. Belki...