Gönüldaş Olmak

-

İki yabancı insan , biri bir diyarda  diğeri bir diyarda. Ne gormusler daha önce birbirlerini ne de var olduklarından haberdarlarmiş.
Karşılanmışlar bir gün ho8c olmadık zamanda hiç olmadık yerde. Bir sohbet etmisler iki etmişler derken gönüldaş olmuşlar. Zordur gönüldaş olmak . Zordur gönülden  geçenleri bir başkasının anlaması. Ama bu iki kişi anlamışlar birbirlerini. Başkalarının o da dert mi dediklerine bu iki kişi derman olmuslar kendilerince. Zordur göz göze gelmeden, tanımadan dost olmak , başkasını anlamak.
Konuştukça konuşmuş bu bizim ikili , anlattıkça kalpleri kanamış da vazgecmemişler. Çünkü anlamışlardı kanadikca iyileseceklerini. Konuştukça zehir akacaktı anlamışlardı.
Korkuyorlardi bir yandan , korkularına izin vermediler. Yol buydu ya dostluk yolu, vira bismillah dediler baş koydular bu yola. Kimse anlamayacaktı onları biliyorlardı fakat bilmek önemli değildi artık.  Susarak anlıyorsa iki kişi birbirini gerçek dostluk vardır orda. Hiç bitmeyecek.

Belki yolları kesişmeyecek bir daha ama unutmayacaklar birbirlerini ömür boyu.
Yol onların yolu, yoldaşlık onların...

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Korku

-
Resim
Vazgeçemediğim bir ilişkide sıkışıp kaldım, yüreğim paramparça. Bir enkazın altinda kalmışçasına acı dolu, nefessiz ciğerlerim.  Ne olacak, nasıl olacak bilmiyorum? Ne yapmam gerekiyor onuda bilmiyorum? Ama bildiğim bir şey var, o da beynim bitsin derken, kalbim biraz daha diye direniyor. O direndikçe sevgim batıyor. Her direnmede kalbimden biraz daha fazla kan akıyor içime.  Kimsesiz kalmaktan korkuyorum sanırım. Sevilmemekten hiç. Susuz kalmaktan, aşksız kalmaktan. Ama bu durum devam ederse acı dolu bir karanlığa dönüşeceğimden de korkuyorum. Ne yapmalı, nasıl yapmali karanlığa dönüşmeden? Yok mu acısız aşk? Yok mu mutlu sevdalar? 
Devamı

Yorgun

-
Resim
Yorgunum ...  Öyle yorgunum ki bu hayata karsi yüreğimdeki yalnızlık, beybimdeki kalabalık kadar çok.   Yüreğim aklımdan daha yorgun. Kalbim sanki tüm kanı çekilmis gibi büzüşmüş kalmış gibi. Sanki artık pompalamayı bırakmışta damarlarımdaki hayat sönmüştü. Bir ölüm sessizliği var , bir yalnızlıgın şarkısı üzerimde. Ufacık bir umut olsa yüreğim şenlenecek gibi, cocuklar gibi oyunlar oynayacak. Hapis yatan bir insanın güneşe hasret kaldığı gibi hasretim huzura, gerçek insanlara. Bir adım atsam o parmaklıklardan özgür bir kuş gibi kanat çırpacağım hayata. Belki Kızkulesi'ne giderim, belki Galata'ya , boğazın ortasında koklarım havayı yüreğim canlanır belki.  Ama sonrası dönmeyecekmiyim yine o parmakliklar ardına? Yine acı içinde kıvranacağım yatağın bir köşesinde. Yine acıyacak kalbim, aklım. Yine susmayacak dusuncelerimdeki o kalabalık. Her zaman ki gibi yorgunum... Belki bir gün yorgunluğu dinlendiren bir yürek çıkar karşıma. Belki...
Devamı

Film

-
Resim
Hayatımın bir film olmasını isteseydim ne mi olurdu? Şimdikiler aksine; aldatma yok, entrika yok, yalan yok, yanlış anlaşılma yok... Sevgi, saygı, anlayış, birlikte başa çıkma var. Kısaca filmi huzurla izledim. Sinirlenmedim, üzülmedim. Huzur hissettim. İşte  benim  hayatımın olmasını istediğim hali. Sonra düşündüm ve dedim ki; bunlar olmasaydı nasıl gecerdi hayat, ne öğrenirdik ki? Ya da ne anlam katardı bize, oluştururmuydu şimdiki karakterlerimizi? Biz, biz olur muyduk? Sudan çıkmış balık misali yönümüzü bulmak için çırpınmazmıydık? Pazarda kaybolan bir çocuk gibi avaz avaz anne diye bağırıp ağlamazmıydık? Çok basit olmayı isteriz hep yaşantımızda.  Basitlik  ya yaşadığımız hayatin ta kendisiyse? Nankörüz , benciliz... Hep bize verilenin daha fazlasını istiyoruz hayattan. Ama bizler bize verilenlerle biziz, farkına varamiyoruz. Bir gün oturup saatlerce düşünmeliyiz kendimizi. Güzel bir lavanta kokusu ve hafif bir müzik eşlik etmeli. Ruhumuzu ...
Devamı