Hayat

 Kimiz biz bu hayatta? 

Bir anadan geldik dünyaya doyamadan verdik onuda toprağa. Yalnızlığı ögrendik daha kundaktayken. Masallar gibi basladı evvel zaman içinde kalbur saman içinde mutlu bir prens/prenses varmış. Olmadı sonumuz masalladaki gibi mutlu. 

Belkide henüz sona gelemediğimizdendir kim bilir? 

Aynı anadan doğdukta kardeşlerimizle tek bir huyumuz benzemedi birbirine. Düşün ey insan kardesine bile katlanamıyorsan zaman zaman şu hayatta, nasıl katlanırsın başkalarından gelen haksızlıga? 

Vermiş Allah sabrı daha ne söylenir bunun üstüne bilmem. Aç ellerini semaya dök gönlünden geçenlerini dilinden duaya. Veren Allah alan Allah, bize düşen sükut etmek, şükretmek. 

Başlar hayat telaşı bilinmeze doğru. Yıllar yılları kovalar da kavusamaz birbirine. Bak yıllar geçti üstünden yalnızlığın, ölünmüyormuş kimsesizken anlamis olduk. 

Yürek bu dayanamaz derde dayanır her şeye. Şu hayatta anasizlık varken sevgilisizligi dert edene küser.  Bundandır yalnızlık. Güven kalmamıştır kimseye...

Güven dedikte ya güvensizlik? 

Öğrenilmez anadan, atadan, hocadan. Öğretir hayatın ta kendisi. Yok artık sırtını döneceğin bir dost. Olmuş her dost birer post. Ne dile gelir savunur seni, ne sırtına konarda ısıtır seni. Yok yok hayat baştan vurmuş bize, ne gelir elden kalbe dokunmaktan başka..