Güven

Güven bir kimseye koşulsuz bırakmaktı kendini. Gözlerin kapalı uçurum kenarında serbest bırakmaktı benliğini. İmkansızlıklara imkan yaratmaktı. Vardır bir sebebi diyip deşmemekti her konuyu. Koşulsuz sevgiden geliyordu belkide güven.

Ama bir kere yıkıldı mi bir daha bir araya gelmeyen bir binaydıda aynı zamanda. Hep görünmeyen bir deliği olan gemiydi, limanına yaklaşmak isteyip bir türlü ilerleyemeyen.  

Çünkü güven kaybedildi mi bir kere, bir daha bulunması çok zor olan bir duyguydu. 

Bir bataklığın içinde hapsolmuş ama uzatılan elleri tutatamamaktı güvensizlik. Tutamadikca daha da dibe batmaktı. Debelendikce yok olmaktı. 

Limana sığınmak isteyip sığinamamaktı. Çünkü o liman hep zarar vermişti dalgalariyla. Başka limanlarinda zarar vermesinden korkuyordu. Çünkü hayatında hep dalga vardı. Hep bir çabalama.

Olurda batarsa limanda, yüzeye çıkacak tek bir nefesi daha kalmamıştı. Hepsini güvenip harcanmışti çünkü.  

Uçurumun kenarına gelip gözlerini kapatamaz eskisi gibi. Rüzgarı hissedemez ruhunda. Kapatırsa gözlerini olacaklardan korkuyordur çünkü.

Anlayacağınız geçmiş güvenlerinden şimdiye sadece korku kalmıştı. 

Sadece korku...