Kintsugi

-


Şu hayatta bundan ağırını yaşayamam demeyeceksin hiçbir zaman.
İnsaniz biz neler görüyor bu gözler,  neler işitiyor kulaklar. Ve nelere paramparça oluyor kalplerimiz.
Tabiatımız gereği kırılmaya müsaitiz. Ama bunu bile bile en yakınım  dedigin tarafından kırılınca bir daha bir araya gelemiyorsun. Keske Japonların kırılan eşyaları bir araya getirme " Kintsugi "  sanatı gibi kırılsak ama birlestirme sonucu o kadar güzel  bir sey olsak.
Mümkün  degil maalsef...
İnsanız kırılıyoruz  ama en guzelide tevekkül.  İnanmasak, hayal kurmasak nasıl başa çıkarız ki bu sıkıntılardan.

Hayatımız boyunca hep kendimize odaklandık. Görmedik bizden kötü durumda olanları. Hep bizden iyilere imrendik. Ve hep kalabalık olmak istedik.
Ama kalabalık olmak aslında daha çok yalnızlık demekti anlayamadık. Konusmak istedik. Ama sustuklarımız daha cok sey anlatti bilemedik.
Bir gaflet uykusundan uyanamadık..
Bizler uyudukca hep sırtımızdan bıçaklandık. Kimseye inanmamayı, güvenmemeyi öğrendik.
Dedim ya insaniz her sey bizim icin. 

Yorumlar

  1. •VELHASIL•15 Şubat 2022 13:51

    Sondaki iki paragraf çok iyi izah etmiş durumumuzu

    YanıtlaSil
  2. Kübra15 Şubat 2022 18:53

    Hayat gibi. Yaşadıkça bir anlam bulamayiz ta ki sonlarına gelene kadar. 🙏🏼

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Korku

-
Resim
Vazgeçemediğim bir ilişkide sıkışıp kaldım, yüreğim paramparça. Bir enkazın altinda kalmışçasına acı dolu, nefessiz ciğerlerim.  Ne olacak, nasıl olacak bilmiyorum? Ne yapmam gerekiyor onuda bilmiyorum? Ama bildiğim bir şey var, o da beynim bitsin derken, kalbim biraz daha diye direniyor. O direndikçe sevgim batıyor. Her direnmede kalbimden biraz daha fazla kan akıyor içime.  Kimsesiz kalmaktan korkuyorum sanırım. Sevilmemekten hiç. Susuz kalmaktan, aşksız kalmaktan. Ama bu durum devam ederse acı dolu bir karanlığa dönüşeceğimden de korkuyorum. Ne yapmalı, nasıl yapmali karanlığa dönüşmeden? Yok mu acısız aşk? Yok mu mutlu sevdalar? 
Devamı

Yorgun

-
Resim
Yorgunum ...  Öyle yorgunum ki bu hayata karsi yüreğimdeki yalnızlık, beybimdeki kalabalık kadar çok.   Yüreğim aklımdan daha yorgun. Kalbim sanki tüm kanı çekilmis gibi büzüşmüş kalmış gibi. Sanki artık pompalamayı bırakmışta damarlarımdaki hayat sönmüştü. Bir ölüm sessizliği var , bir yalnızlıgın şarkısı üzerimde. Ufacık bir umut olsa yüreğim şenlenecek gibi, cocuklar gibi oyunlar oynayacak. Hapis yatan bir insanın güneşe hasret kaldığı gibi hasretim huzura, gerçek insanlara. Bir adım atsam o parmaklıklardan özgür bir kuş gibi kanat çırpacağım hayata. Belki Kızkulesi'ne giderim, belki Galata'ya , boğazın ortasında koklarım havayı yüreğim canlanır belki.  Ama sonrası dönmeyecekmiyim yine o parmakliklar ardına? Yine acı içinde kıvranacağım yatağın bir köşesinde. Yine acıyacak kalbim, aklım. Yine susmayacak dusuncelerimdeki o kalabalık. Her zaman ki gibi yorgunum... Belki bir gün yorgunluğu dinlendiren bir yürek çıkar karşıma. Belki...
Devamı

Film

-
Resim
Hayatımın bir film olmasını isteseydim ne mi olurdu? Şimdikiler aksine; aldatma yok, entrika yok, yalan yok, yanlış anlaşılma yok... Sevgi, saygı, anlayış, birlikte başa çıkma var. Kısaca filmi huzurla izledim. Sinirlenmedim, üzülmedim. Huzur hissettim. İşte  benim  hayatımın olmasını istediğim hali. Sonra düşündüm ve dedim ki; bunlar olmasaydı nasıl gecerdi hayat, ne öğrenirdik ki? Ya da ne anlam katardı bize, oluştururmuydu şimdiki karakterlerimizi? Biz, biz olur muyduk? Sudan çıkmış balık misali yönümüzü bulmak için çırpınmazmıydık? Pazarda kaybolan bir çocuk gibi avaz avaz anne diye bağırıp ağlamazmıydık? Çok basit olmayı isteriz hep yaşantımızda.  Basitlik  ya yaşadığımız hayatin ta kendisiyse? Nankörüz , benciliz... Hep bize verilenin daha fazlasını istiyoruz hayattan. Ama bizler bize verilenlerle biziz, farkına varamiyoruz. Bir gün oturup saatlerce düşünmeliyiz kendimizi. Güzel bir lavanta kokusu ve hafif bir müzik eşlik etmeli. Ruhumuzu ...
Devamı